DECADANCE

SPIDER International Artistic Project

2010-10-26T21:14:00.002+03:00

SPIDER International Artistic Project

Το studio ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ στο Κουκάκι, από τότε που ξεκίνησε τη λειτουργία του (φθινόπωρο 2008 αν δεν απατώμαι), δεν μας έχει αφήσει σε ησυχία!! Η Αντιγόνη Γύρα και η Βίκυ Αδάμου, χορογράφος και σκηνοθέτιδα αντίστοιχα, έχουν θέσει από την αρχή υψηλούς στόχους και μαζί με τους συνεργάτες τους, προσφέρουν στους καλλιτέχνες και στο κοινό της Αθήνας, ένα εμπνευσμένο πρόγραμμα που περιλαμβάνει από εκπαιδευτικά προγράμματα, μέχρι παρουσιάσεις παραστάσεων και φιλοξενίες καλλιτεχνών (residencies), όλα αυτά γύρω από το χώρο του χορού, του θεάτρου, της μουσικής, αλλά και των εικαστικών. Μια αληθινή 'καλλιτεχνική κατοικία', όπως την ονομάζουν. Είναι πολλά αυτά που έχει ήδη καταφέρει αυτό το κέντρο για τη μικρή κουκίδα στον καλλιτεχνικό χάρτη που αποτελεί η Αθήνα, αλλά και για τα δεδομένα που ισχύουν σε μια χώρα όπου ο πολιτισμός είναι συνδεδεμένος, είτε με την παράδοση και την κληρονομιά των αρχαίων ημών, είτε με τον ελιτισμό, το εξεζητημένο και αυτό που αφορά τους λίγους ‘σχετικούς’ και τους ‘έχοντες’. Ο ΚΙΝΗΤΗΡΑΣ λοιπόν, έρχεται να καταρρίψει αυτό το μύθο, ακριβώς κάτω από τη σκιά της Ακρόπολης, μέσα σε ελάχιστα τετραγωνικά μέτρα, αλλά μέσα σε ένα χώρο (υλικό και μη) ζεστό και προσιτό σε όλους.

Για να μην τα πολυλογώ και δια του λόγου το αληθές κάντε μια μικρή βόλτα από την ιστοσελίδα τους και θα καταλάβετε πολλά…. http://www.kinitirastudio.com/

Επί τη ευκαιρία όμως (και αυτή είναι και η αφορμή αυτού του άρθρου), να παρουσιάσω εδώ ένα πολύ σημαντικό εγχείρημα του ΚΙΝΗΤΗΡΑ, που αποδεικνύει ακριβώς αυτή την πολυσχιδή μορφή των δραστηριοτήτων του και τον διεθνή χαρακτήρα, που έχει θέσει από την αρχή ως στόχο. Ο λόγος για το SPIDER International Artistic Project, ένα σχέδιο βόμβα για τα ελληνικά δεδομένα και πραγματικά μια από τις ελάχιστες φορές που συμβαίνει κάτι τέτοιο στην Ελλαδίτσα..

Το S.I.A.P. στοχεύει στη δημιουργία ενός νέου μοντέλου παραγωγής και παρουσίασης των σύγχρονων τεχνών, με το σκεπτικό το μοντέλο αυτό να θέσει τις βάσεις για ένα διαφορετικό τρόπο απήχησης των τεχνών στο κοινό και ένταξής του στα πολιτιστικά δρώμενα. Η ιδέα της Αράχνης (SPIDER) επιλέχθηκε για τη δημιουργία ενός κοινού διεθνούς και νομαδικού καλλιτεχνικού δικτύου που θα κινείται και θα φέρνει σε επαφή άτομα από :

Α) το χορό, τις εικαστικές τέχνες και τη συγγραφή
Β) καλλιτέχνες από διαφορετικούς χώρους και πολιτισμούς
και Γ) θα φέρνει σε επαφή τους καλλιτέχνες με το κοινό

Πρωτεργάτες του πρότζεκτ είναι τρεις χορογράφοι, η Αντιγόνη Γύρα από την Ελλάδα, ο Matej Kejžar από τη Σλοβενία και ο Michaël Pomero από τη Γαλλία, προερχόμενοι και οι τρεις από διαφορετικούς οργανισμούς ΚΙΝΚ- KONG PEKINPAH (SL), Κινητήρας (GR) και COLLECTIVE LOGE 22 (FR), οι οποίοι δημιουργούν ένα σύνθετο πρόγραμμα που ανοίγεται και σε άλλες τέχνες πέραν του χορού. Η φιλοδοξία του SPIDER είναι να σχηματίσει ένα σταθερό δίκτυο ανταλλαγής μεταξύ των τριών βασικών οργανισμών, αλλά και των πολυάριθμων καλλιτεχνών από διαφορετικές χώρες που θα εμπλακούν σε αυτό. Ο μελλοντικός στόχος είναι, το δίκτυο να εξαπλωθεί και σε άλλες χώρες ελκύοντας όλο και περισσότερους καλλιτέχνες.

To SPIDER ξεκινά στην Αθήνα με το Φεστιβάλ, τα σεμινάρια και τις εκδηλώσεις μέσα στην πόλη, εγκαινιάζοντας έτσι αυτή τη διεθνή συνεργασία που θα συνεχίσει με τη διοργάνωση αντίστοιχων φεστιβάλ σε Λουμπλιάνα, Λυών, Σάλτσμπουργκ, Ζάγκρεπ κλπ.

Το πρώτο σχέδιο αυτό χρηματοδοτείται με την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

Οι πρώτες δράσεις λοιπόν περιλαμβάνουν :

Φεστιβάλ (29-31 Οκτωβρίου 2010, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης )
Σεμινάρια (25 Οκτωβρίου- 4 Νοεμβρίου 2010, Κινητήρας Στούντιο, Ι.Μ.Κ., Γαλλικό Ινστιτούτο)
Προωθητικές καλλιτεχνικές εκδηλώσεις μέσα στην πόλη (25 Οκτωβρίου- 4 Νοεμβρίου 2010)

ΑΝΑΛΥΤΙΚΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

ΤΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ :

Φεστιβάλ Χορού ( 29 - 31 Οκτωβρίου 2010, στο Ι.Μ.Κ. )

Ξένη Γλώσσα - Βίκυ Αδάμου (Ελλάδα) │ Παρασκευή 29/10, ώρα 20:30 │ Αίθουσα: foyer
Senser 2010 - Matej Kejžar (Σλοβενία) │ Παρασκευή 29/10 ώρα 21:30 & Κυριακή 31/10, ώρα 20:30 │Αίθουσα: black box
Between Us - Leja Jurišić (Σλοβενία) │ Σάββατο 30/10, ώρα 19:00 │ Αίθουσα: Θέατρο
Liar - Cécile Laloy (Γαλλία) │ Σάββατο 30/10, ώρα 20:30 │ Αίθουσα: black box
Sur faces - Michaël Pomero / Julien Monty (Γαλλία) │ Σάββατο 30/10, ώρα 21:30 & Κυριακή 31/10, ώρα 19:00 │ Αίθουσα: Θέατρο
Handle with care - Αντιγόνη Γύρα (Ελλάδα) │ Κυριακή 31/10, ώρα 21:30 │ Αίθουσα: Θέατρο

Δωρεάν Σεμινάρια (25 Οκτωβρίου- 4 Νοεμβρίου 2010)
Τα σεμινάρια χορού, εικαστικών τεχνών και γραφής θα διεξαχθούν αντίστοιχα στον Κινητήρα, στο Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης και στο Γαλλικό Ινστιτούτο, από Έλληνες και ξένους καλλιτέχνες και θα είναι δωρεάν :

Σεμινάριο εικαστικών με τον Αλέξανδρο Ψυχούλη και τον Γιάννη Αρβανίτη │28-31 Οκτωβρίου 2010 │ Ι.Μ.Κ.
Σεμινάριο συγγραφής με τον Χρήστο Πολυμενάκο και την Andreja Kopač │29 Οκτωβρίου- 1 Νοεμβρίου 2010 │ Γαλλικό Ινστιτούτο Αθηνών
Σεμινάριο χορού με τους Michaël Pomero & Julien Monty (1-2/11) και Matej Kejžar (3-4/11) │1 – 4 Νοεμβρίου 2010 │ Κινητήρας στούντιο
Για όσους επιθυμούν να συμμετάσχουν στα σεμινάρια χορού και συγγραφής παρακαλούμε να στείλουν το βιογραφικό τους στα αγγλικά μέχρι τις 15 Οκτωβρίου στο : info@kinitiras.com.

Δράσεις σε δημόσιους χώρους (25 Οκτωβρίου- 4 Νοεμβρίου 2010)

Δύο ομάδας εθελοντών υπό την καθοδήγηση της Ιωάννας Καμπυλαυκά από τον Κινητήρα θα ξεκινήσουν ένα ταξίδι περιήγησης μέσα στην πόλη μερικές μέρες πριν το Φεστιβάλ. Στην αρχή σε μονάδες, μετά σε δυάδες, στη συνέχεια σε τριάδες ή τετράδες και τέλος όλοι μαζί, θα δημιουργήσουν με τα σώματα τους και με χιουμοριστικές ερωτήσεις, έναν ιστό δημιουργικής αναστάτωσης μέσα στην πόλη. Με αυτό τον τρόπο το SPIDER επιδιώκει να εμπλακεί στην καθημερινότητα της πόλης και να φέρει αέρα αισιοδοξίας και χιούμορ.

info : Ίδρυμα Μιχάλης Κακογιάννης, Πειραιώς 206, Ταύρος, τηλ. 210 3418 550 www.mcf.gr

εισιτήριο για μία παράσταση 12€ - φοιτητικό, μέλη Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, κάτοχοι κάρτας ανεργίας και πολυτέκνων 10 €
Εισιτήριο για ολόκληρη ημέρα 20€, φοιτητικό, μέλη του σωματείου Ελλήνων χορογράφων, κάτοχοι κάρτας ανεργίας και πολυτέκνων 18€
Εισιτήριο για όλο το φεστιβάλ 30€, φοιτητικό, μέλη του σωματείου Ελλήνων χορογράφων, κάτοχοι κάρτας ανεργίας και πολυτέκνων 25€

Εισιτήρια προπωλούνται στα ταμεία του Ι.Μ.Κ. και στα Public

Athens Video Dance Project

2010-10-02T00:35:00.003+03:00

O γνωστός χώρος Booze Cooperativa θα κινηθεί χορευτικά όλο τον Οκτώβριο! Η ομάδα “team progressive” σε συνεργασία με τον εν λόγω δραστήριο χώρο θα παρουσιάσουν το νεοσύστατο φεστιβάλ Athens Video Dance Project. Με κεντρικό θεματικό άξονα το σώμα που κινείται και τις τέχνες που ασχολούνται με αυτό, η ομάδα θα παρουσιάσει ταινίες χορού από διάφορα μέρη του κόσμου, παραστάσεις κυρίως από έλληνες δημιουργούς, φωτογραφίες χορού καθώς και δύο εγκαταστάσεις, ενώ δεν θα λείψουν οι ομιλίες και ένα σεμινάριο από την Χρυσάνθη Μπαδέκα πάνω στο videodance με την ονομασία 'Strolling in Booze'.

Επίσης με τη συμβολή του Ινστιτούτου Γκαίτε θα προβληθούν οι σημαντικές ταινίες της Pina Bausch, Café Müller και Ιεροτελεστία της Άνοιξης.

Καθημερινά λοιπόν και για όλο το μήνα από τις έξι το απόγευμα έως τις 12 το βράδυ, ο πρώτος και δεύτερος όροφος του Booze θα φιλοξενεί το φεστιβάλ. Διαλέγοντας είτε το ημερήσιο εισιτήριο των 5 ευρώ είτε το εισιτήριο διαρκείας των 15 ευρώ που θα εξασφαλίζει 6 ημερήσιες επισκέψεις στο φεστιβάλ, το κοινό θα μπορεί να παρακολουθεί όλες τις εκδηλώσεις πέρα του σεμιναρίου.

Το πρόγραμμα των ταινιών και των παραστάσεων θα εναλλάσσεται ανά εβδομάδα για να μπορέσει η δουλειά των καλλιτεχνών που συμμετέχουν να προβληθεί καλύτερα αλλά και για να διευκολυνθεί το κοινό.

Η λίστα των συμμετεχόντων είναι μεγάλη και αξιόλογη !

Παραστάσεις

WATERFALLS Elizabeth Ward and Kevin Lovelady,OBJECTIFIED BODY από την Ελένη Καρόζη,ΑΤΑΦΟΙ ΝΕΚΡΟΙ των Ερμή Μαλκότση και Γιάννη Καρούνη,Biograms από την Ανδρονίκη Μαραθάκη,ISOLΕTED από την Τέτη Νικολοπούλου και τον Τίμο Ζέχα,

Κ 26 από την Χρυσάνθη Μπαδέκα, TIME από την Κατερίνα Λιανά της ομάδας KUKU.

Εγκαταστάσεις

ΘΕΡΕΤΡΟ από τον Δημήτρη Μακρή και iaround από την Άννα Μαρτίνου

Προβολές φωτογραφιών χορού

Παύλο Φυσάκη, Γιάννη Βασταρδή, Pasqua Vorgia, Στέλιο Μπακλαβά, Δημήτρη Σπύρου, Βασίλη Σπύρου, Μυρτώ Δελημιχάλη και Θεόφιλο Πέτσιο.

Ομιλίες

Αύρα Γεωργίου, Δημήτρης Μακρής, Ηλίας Χατζηχρηστοδούλου, Χρυσάνθη Μπαδέκα (η οποία θα εισηγηθεί και το σεμινάριο).

Για περισσότερες πληροφορίες για το Φεστιβάλ και το αναλυτικό πρόγραμμα

http://www.athensvideodanceproject.gr/

http://dancetheater.gr/

"D.I.Y"-2η συλλεκτική έκδοση του VELVET!!!

2010-09-25T14:37:00.002+03:00

ΟΙ ΠΕΡΙΠΕΤΕΙΕΣ ΤΗΣ ΣΚΗΝΗΣ ΣΤΟ MIR FESTIVAL 2010

2010-09-24T14:10:00.002+03:00

Μετά από ένα χρόνο ανασυγκρότησης ο δορυφόρος MIR προσγειώνεται στην Αθήνα και φέρνει κοντά την περφόρμανς, τα νέα μέσα, τη τέχνη του βίντεο, τα εικαστικά και το χορό.

Το πρωτοποριακό αυτό φεστιβάλ περήφανο μπορεί να δηλώσει ότι φιλοξενεί και παρουσιάζει τη τέχνη του παρόντος, αυτό που συμβαίνει στην Ευρώπη 'εδώ και τώρα'...Οι ξένοι καλλιτέχνες κάνουν παρθενικές εμφανίσεις και καλούνται να συστηθούν στο ελληνικό κοινό, ενώ οι Έλληνες συνάδελφοί τους δημιουργούν ειδικά για τις ανάγκες του φεστιβάλ! Τα όρια των τεχνών μπλέκονται και εν τέλη καταλύονται, οι συνεργασίες καλλιτεχνών από διαφορετικά αντικείμενα πρωτοστατούν και έχουν να προτείνουν μία άλλη οπτική γωνία των πραγμάτων. Η καλλιτεχνική διευθύντρια του φεστιβάλ Χριστιάνα Γαλανοπούλου και η ομάδα της, έχοντας αρκετή πείρα στο ενεργητικό τους (βλέπε οργάνωση και εκτέλεση φεστιβάλ VideoDance 2000-2007) τολμούν σε αυτή τη 'περίεργη' χρονική περίοδο να προσφέρουν στη πόλη μία διαστημική καλλιτεχνική εμπειρία, χωρίς ποιοτικές εκπτώσεις λόγω των οικονομικών συγκυριών....

Το φεστιβάλ θα διεξαχθεί ως επί το πλείστον στους χώρους About: , Qbox Gallery, Exile room, art.act.area στο Μοναστηράκι, καθώς και στο Θέατρο Χώρα, αλλά και σε κάποιους δημόσιους χώρους της πόλης.

~~~

Το DecaDance επικεντρώνεται στις παραστάσεις που συνδυάζουν το χορό, τα νέα μέσα και τον ήχο, σε αυτές που θα παρουσιαστούν ως έργα site-specific και στις συμπράξεις, νέες συνεργασίες και παραγωγές που δημιουργήθηκαν ειδικά για το MIRfestival. Η έννοια του τελευταίου αποτυπώνει και την πολιτική του φεστιβάλ, το οποίο στοχεύει σε απώτερο στάδιο, στη δυνατότητα υποστήριξης συμπαραγωγών και προώθησής τους στο διεθνές δίκτυο.

Προτείνουμε λοιπόν τα εξής :

Την παράσταση που αντιπροσωπεύει την πιο προωθημένη τάση του ζωντανού θεάματος στην Ευρώπη, από τον Γάλλο Vincent Dupont, βραβευμένο το 2007 με το βραβείο «νέου χορογραφικού ταλέντου» της SACD, το οποίο θα παρουσιαστεί στο θέατρο Χώρα. Στο Hauts Cris (miniature) [Δυνατές κραυγές (μινιατούρα)]..μαζί με τη σύμπραξη επί σκηνής των συνεργατών του, του μουσικού Thierry Balasse και του πιο περιζήτητου σχεδιαστή φωτισμών στη Γαλλία του Yves Godin, ο Dupont απελευθερώνοντας την κραυγή από τα βάθη του ασυνείδητου, θα τη μετατρέψει σε έργο τέχνης δημιουργώντας μια ατμόσφαιρα αντίστοιχη με εκείνη των ταινιών του David Lynch.

(Θέατρο Χώρα, 10 & 11 Σεπτεμβρίου, 21:30)

Την περφόρμανς Dream Chamber [Όνειρο Δωματίου], όπου ο Νορβηγός Ane Lan θέτει ερωτήματα χωρίς να δίνει απαντήσεις γύρω από τα όνειρα και πόσα μας αποκαλύπτουν για το κόσμο που έχουμε κατασκευάσει. Οι νευρώσεις της δυτικής κοινωνίας, ο/η Φρόυντ, τα σκοτεινά όνειρα, οι εικόνες των ΜΜΕ, το θηλυκό στοιχείο είναι κάποια από τα θέματα που διαπραγματεύεται ο Lan με χιούμορ και εκκεντρικότητα.

(art.act.area - 11 & 12/09, 20:00 και 21:00)

Το σόλο BEAR [Αρκούδα], της πολυσχιδούς βρετανίδας Anushiye Yarnell, με σπουδές πάνω στις καλές τέχνες, στο χορό και τη δραματουργία της περφόρμανς, έχοντας παράλληλα μεγάλη πείρα πάνω στο μπούτο. Σαν “αδέσποτο-ανθρωπόζωο” θα μας ταξιδεύσει σε ένα κόσμο χωρίς ενοχές, γεμάτο μνήμες, πιο κοντά στην απόλυτη αγάπη που μπορεί να νιώσει ένα παιδί ή ένα ζώο. Ψάχνει να βρει αυτό το 'αλλού΄ που οι άνθρωποι μοιάζουν να ξεχνούν.

(About: - 15 & 16/09, 21:30)

Πέρα από τις τρεις αυτές παραστάσεις, θα λάβουν χώρα κάποιες που θα δημιουργήθηκαν ειδικά για το MIRfestival 2010 και είναι οι εξής:

Ο Γερμανός βίντεο-καλλιτέχνης Matthias Fritsch, θα συμπράξει με τους Έλληνες μουσικούς CotiK και Natryx & co και με την χορογράφο και περφόρμερ Αγνή Παπαδέλη Ρωσσέτου σε μια περφόρμανς διαρκούς διάδρασης της κίνησης με τον ήχο και την εικόνα στο Dance Piece No.2, an audiovisual dance performance. Την ίδια βραδιά θα παρουσιαστούν άλλα δύο έργα του Matthias Fritsch σε συνεργασία με τους Natryx & ACTE VIDE και τον Λάμπρο Πηγουνη.

(About: - 13 & 14/09, 21:00)

Η Χριστίνα Βασιλείου, νέα χορογράφος που εμμένει στα όνειρα και στη διερεύνηση του φανταστικού, συνεργάζεται με την βιντεοκαλλιτέχνη Edy Ferguson για την περφόρμανς now+here=nowhere, που αναποδογυρίζει αποκαλυπτικά την πρόταση του MIRfestival προς τους καλλιτέχνες να συλλάβουν έργα με το θέμα ΕΔΩ/ΤΩΡΑ. Η Χριστίνα Βασιλείου θα δημιουργήσει μια παράσταση-εγκατάσταση «για την αναζήτηση ενός προσωπικού παράδεισου, μιας επιλεγμένης πατρίδας, ενός καλύτερου μέλλοντος που θα γίνει παρόν». Το εδώ/ τώρα γίνεται αλλού, ποθητό, μια ονειρική πραγματικότητα που μας αξίζει να ζούμε.

(Γκαλερί Qbox - 15 & 16/09, 20:00 & 21:00)

Ανατρεπτικός και με άποψη για το σύγχρονο θέαμα, ο χορογράφος Κώστας Τσιούκας θα παρουσιάσει το νέο του σόλο Λευκό Πάτωμα πάνω από το έδαφος, με θέμα τη μνήμη, την ιστορία, τη δεκαετία του ’80 και την νοσταλγία γι’ αυτή την ανέμελη περίοδο. Τα τελευταία χρόνια ο Κώστας Τσιούκας παρουσιάζει θεάματα που αναμειγνύουν στοιχεία σύγχρονου χορού και μπουρλέσκ σε μια εντελώς προσωπική γλώσσα, που ανοίγει διάλογο με τη ζωντανή μουσική δημιουργών που έχουν σημαδέψει με το έργο τους τα τελευταία χρόνια, όπως οι Mary & The Boy και ο Απόλλων Ρέτσος.

(About: - 17 & 18/09, 21:30)

Σύμφωνα με το κάλεσμα του φετινού MIRfestival προς τους καλλιτέχνες να δημιουργήσουν έργα site-specific με θέμα ΕΔΩ/ΤΩΡΑ, επιλέχθηκαν κάποιες προτάσεις, που θα παρουσιαστούν ως παραστάσεις, από τις οποίες άλλες θα παρουσιαστούν στους κλειστούς χώρους του φεστιβάλ και άλλες σε δημόσιους χώρους της Αθήνας.

Έτσι από το χώρο της περφόρμανς προτείνουμε το everybodies, της ομάδας Yelp σε χορογραφία της Μαριέλας Νέστορα. Το Σάββατο 18/09, στην Πλατεία Εξαρχείων, 14:00-19:00, όσοι πιστοί προσέλθουν αλλά και όσοι περάσουν τυχαία, θα έχουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν σε μια χορογραφία λαμβάνοντας ηχογραφημένες οδηγίες. Η συνύπαρξη στη χορογραφία μαζί με τους άλλους «χορευτές» αποκαλύπτει τη «χορογραφημένη» ασυνεννοησία της πόλης, πόσο δύσκολα το εγώ υποβάλλεται στο εμείς, αλλά και πόση χαρά μπορεί αυτό να δημιουργήσει.

Προπώληση εισιτηρίων στον Ιανό, από τέλος Αυγούστου.

Εισιτήρια 20€ & 15€ (φοιτητικό) στο Θέατρο Χώρα, 12€ & 10€ (φοιτητικό) στις περφόρμανς στους χώρους About: , Qbox και art.act.area.

Είσοδος ελεύθερη στις εκθέσεις, στις προβολές και σε όλες τις δράσεις στους δημόσιους χώρους.

ΕΝΗΜΕΡΩΘΕΙΤΕ ΠΛΗΡΩΣ ΕΔΩ >

http://www.mirfestival.gr/el/programma.html

Συνέντευξη της Μαρίας Κολιοπούλου

2010-06-10T14:32:00.004+03:00

Με αφορμή την εμφάνιση της ομάδας χορού ΠΡΟΣΧΗΜΑ στις 11 και 12 Ιουνίου 2010 στο Φεστιβάλ Αθηνών που μόλις ξεκίνησε, το Velvet και η στήλη DecaDance, έχει τη χαρά και την τιμή να παρουσιάζει μια συνέντευξη με τη χορογράφο Μαρία Κολιοπούλου, μια από τις πιο αξιόλογες Ελληνίδες δημιουργούς στο χώρο του σύγχρονου Χορού.«Η ομάδα σύγχρονου χορού Πρόσχημα,με χαρακτηριστικά τη διαρκή παρουσία, την έρευνα και την υποστήριξη του διαφορετικού, έχει παρουσιάσει πάνω από 30 πρωτότυπες παραγωγές χορού, εικαστικές εγκαταστάσεις, video-dance, σε Φεστιβάλ, θέατρα και εναλλακτικούς χώρους στην Ελλάδα και το εξωτερικό»
Το ΠΡΟΣΧΗΜΑ μόλις παρουσίασε το έργο [ΠΡΑΞΗ] V - Tous Les Deux, στο πλαίσιο της 4ης Πλατφόρμας Σύγχρονου Ελληνικού Χορού του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων, στις 7 Ιουνίου στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών, ενώ στις 15 και 17 Ιουνίου ταξιδεύει στο Φεστιβάλ Abundance 2010 στη Σουηδία.
Το έργο που παρουσιάζεται στο Φεστιβάλ Αθηνών, [Πράξη] 8 – Μοναδικότητα, έκανε πρεμιέρα στο Duncan Centre Theatre της Πράγας τον Μάιο του 2010.

Ερωτήσεις

1. Γιατί επέλεξες ως τίτλο των τελευταίων χορογραφιών σου τη λέξη 'Πράξη', ενώ αυτές διαφοροποιούνται/σηματοδοτούνται από αριθμούς (π.χ. Πράξις 1.3, ΠΡΑΞΗ V)? Αποτελεί άραγε η κάθε δουλειά σου μία συνέχεια της προηγούμενης? Υπάρχει κάποιο/α συνδετικό/α στοιχείο/α?

Ο τίτλος της σειράς των έργων [πράξεις] ξεκίνησε από την ανάγκη του πράττειν όπου σύμφωνα με την H.Arendt «το να πράττεις σημαίνει να αναλαμβάνεις μια πρωτοβουλία, να αρχίζεις, να θέτεις κάτι σε κίνηση».

Από το 2006 έχουν παρουσιαστεί οι [πράξεις] 1,2,3,5 και 8 (1.3, V: ποιητική αδεία). Η αριθμολογία των έργων βασίζεται στην ακολουθία Fibonacci,όπου καθε αριθμός είναι ίσος με το άθροισμα των δύο προηγούμενων 1,1,2,3,5,8,13 κ.ο.κ

Η σειρά των έργων έχει τα εξής κοινά χαρακτηριστικά:
- Οι [πράξεις] διηγούνται άχρονες, άτοπες και μη ορισμένες λογικά καταστάσεις. Εμπνευσμένες από το ασυνείδητο κομμάτι της ύπαρξής μας, που είναι ο κατεξοχήν
φορέας των παραπάνω ιδιοτήτων, επιθυμούν να μας μεταφέρουν σε έναν άλλον χωροχρόνο.
- Είναι έργα ανοιχτά ως προς την δομή τους και αποδεσμευμένα από ένα νόημα, ένα σκοπό, ένα τέλος ή μια ερμηνεία.
- Οι [πράξεις] αναζητούν την συμμετοχή του θεατή ως ενεργού παρατηρητή, προσκαλώντας τον να δημιουργήσει την δική του ιστορία. Η χρήση του φωτισμού, του ηχητικού τοπίου και του σκηνικού χώρου που παίρνει συχνά την μορφή εγκατάστασης, δημιουργούν τις συνθήκες ώστε ο θεατής να επικεντρωθεί στην κίνηση προτού αφεθεί σε μια ανοιχτή ερμηνεία.

2. Ποιά είναι η θεματολογία του [Πράξη] 8 - Μοναδικότητα που θα δούμε στο Φεστιβάλ Αθηνών?

Ο διακριτικός υπότιτλος του έργου Singularity, εμπνεύστηκε από ένα άρθρο πάνω στις μαύρες τρύπες που είναι τα απομεινάρια άστρων που καταρρέουν εσωτερικά και όλη τους η μάζα συμπιέζεται σε μια ελάχιστη κουκκίδα, γνωστή ως ανωμαλία ή μοναδικότητα.
Πρόκειται για ένα ντουέτο πάνω στην συνεχή εναλλαγή της κατάστασης του υποκειμένου μέχρι να φτάσει στο δικό του σημείο της μοναδικότητας.

Το έργο παρουσιάστηκε και ως έργο εν εξελίξει στο 2ο Διήμερο Σύγχρονου Χορού στο ΔΗ.ΠΕ.ΘΕ Σερρών (Μάρτιος 2010)

3. Από πού αντλείς έμπνευση....? Ποιοι καλλιτέχνες θεωρείς ότι σε επηρεάζουν ως δημιουργό?

Οτιδήποτε μπορεί να αποτελέσει πηγή έμπνευσης. Το πώς τα ερεθίσματα κυοφορούνται και επεξεργάζονται για να με οδηγήσουν σε ένα έργο είναι μια ασυνείδητη διεργασία που παρακολουθώ από κοντά και προσπαθώ να εμπιστεύομαι όλο και περισσότερο. Πολλοί καλλιτέχνες με έχουν επηρεάσει και συνεχίζουν να με επηρεάζουν.

4. Ποια είναι η ματιά σου σχετικά με το Χορό στην Ελλάδα? Μπορείς να κάνεις μια σύντομη πρόβλεψη για τα επόμενα κρίσιμα -σε κοινωνικοπολιτικό και οικονομικό επίπεδο- χρόνια, σε συνάρτηση με τον πολιτισμό και ειδικά με το χώρο του Χορού?

Ο χορός στην Ελλάδα δεν έχει δεχτεί την υποστήριξη που του αξίζει. Η ποτισμική καταστάση στη χώρα μας, όπως εξάλλου και οι περισσότεροι τομείς (υγείας, παιδείας κλπ) παραμένουν στο έλεος της εκάστοτε κυβερνητικής αλλαγής. Η έλλειψη μιας σταθερής πολιτισμικής πολιτικής λειτουργεί αρνητικά και οδηγεί σε μια παντελής έλλειψη προγραμματισμού και συνέχειας. Παίρνοντας ως παράδειγμα την πορεία της ομάδας Πρόσχημα, που έχει ήδη μια σταθερή παρουσία στον Ευρωπαικό χώρο, αδυνατεί όμως να προχωρήσει στην περιοδεία όπου είχε σχεδιάσει μια και αποφασίστηκε εν μέσω της καλλιτεχνικής σεζόν να μην της δωθεί η επιχορήγηση. Παρόλα αυτά επειδή οι καλλιτέχνες εν γένει και ειδικότερα οι άνρωποι του χορού, λόγω εκπαίδευσης πιστεύω, έχουν μάθει να πολεμούν, θέλω να ελπίζω ότι μόνο καλύτερα μπορούν να πάνε τα πράγματα στον χώρο μας.

5. Τί σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να χορογραφείς?...

Κόντρα στην ηττοπάθεια, τον εκφοβισμό, την μιζέρια, θέλω να συνεχίσω να παλεύω για την δική μου ουτοπία.

Λίγα λόγια για την ομάδα σύγχρονου χορού ΠΡΟΣΧΗΜΑ

Η ομάδα σύγχρονου χορού Πρόσχημα ιδρύθηκε το 1996 και δρά ως μια ομάδα που αναδεικνύει την διαφορετικότητα στην δημιουργική διαδικασία. Την καλλιτεχνική και οργανωτική διεύθυνση έχουν η Μαρία Κολιοπούλου και η Δήμητρα Κρητικίδη, απόφοιτοι του Laban Center for Movement and Dance,η πρώτη στο 'πόστο' της χορογραφίας και η δεύτερη στο κομμάτι της παραγωγής.
Η ταυτότητα της ομάδας ορίζεται από έργα ποικιλόμορφα ως προς την θεματολογία, την δομή και το χορογραφικό ύφος, που παρουσιάζονται σε μουσεία, εργοστάσια, ανοιχτούς χώρους και θέατρα.
Η ομάδα, από το 2001 έως το 2005, πραγματοποίησε ένα διαπολιτιστικό πρόγραμμα συνεργασιών και μετακλήσεων χορογράφων με στόχο την ανταλλαγή διαφορετικών χορογραφικών προσεγγίσεων.
Το 2008, η ομάδα απέσπασε το βραβείο χορογραφίας Jarmila Jeřábková στα πλαίσια του New Europe Festival 2008 στην Πράγα, με τα δύο έργα σόλο της Μαρίας Κολιοπούλου: Πράξη 3 & Πράξη 1.3.
Το ΠΡΟΣΧΗΜΑ είναι η μόνη ελληνική συμμετοχή στο Φεστιβάλ Αθηνών που εδρεύει στην Ελλάδα. Τα τελευταία χρόνια (2001-2009) επιχορηγούνταν σταθερά από το ΥΠΠΟ, με μόνη εξαίρεση τις πρόσφατα ανακοινωθείσες επιχορηγήσεις για την περίοδο 2009-2010, κάτι το οποίο μας εξέπληξε όλους…

Τα έργα της ομάδας έχουν παρουσιαστεί σε πολυάριθμα Φεστιβάλ, μεταξύ άλλων :
New Europe Dance Festival, Πράγα (2008)
Dance screen The Hague, Χάγη (2007)
Tanz _House Festival, Σάλτσμπουργκ (2006)
Dance Screen Brighton – IMZ, Αγγλία (2005)
Φεστιβάλ Summerfest/Dance, Σαν Φρανσίσκο (2003)
TanzQuartier, Βιέννη (2002)
8ο Διεθνές Φεστιβάλ Χορού Καλαμάτας (2002)

Ιστοσελίδα της Ομάδας για πληροφορίες > http://www.prosxima.gr/

Πληροφορίες για την παράσταση του Φεστιβάλ Αθηνών

Ομάδα Σύγχρονου Χορού Πρόσχημα - Μαρία Κολιοπούλου
[πράξη] 8 – Singularity
11 & 12 Ιουνίου 2010
Ώρα 21:00
Πειραιώς 260, Χώρος Ε΄
Εισιτήρια 20€/10€ (φοιτητικό)

http://www.greekfestival.gr/

Save the last dance

2010-06-05T20:52:00.006+03:00

Μετά το επιτυχημένο, κατά γενική ομολογία, 1ο Διεθνές Συνέδριο Χορού το οποίο έφερε την τοπική χορευτική κοινότητα σε διάλογο με τη διεθνή ακαδημαϊκή χορευτική σκέψη, το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων διοργανώνει το καθιερωμένο 9ο Φεστιβάλ Χορού!

Σε πείσμα των καιρών και των μαύρων ημερών που διανύουμε, για 2 σχεδόν μήνες(από 8 Μαΐου έως 28 Ιουνίου), σε 3 Αθηναϊκά θέατρα(Ροές, Ήβη, ΠΚ), το κοινό που θέλει να στηρίξει την ελληνική χορευτική σκηνή έχει τη δυνατότητα να παρακολουθήσει 69 ομάδες και δημιουργίες 76 χορογράφων που επιμένουν και υπομένουν...

Μεταξύ άλλων,στην ενότητα του φεστιβάλ “Ανεξάρτητες Παρουσίες”,έχουν την ευκαιρία να παρουσιάσουν τις πρώτες τους χορογραφικές προσπάθειες οι νέοι εκκολαπτόμενοι δημιουργοί, όπως επίσης και οι χορογράφοι χωρίς μόνιμη ομάδα

Διαφορετικά ρεύματα και στυλ που συνθέτουν το σύγχρονο χορευτικό τοπίο(ο καθαρός χορός, το χοροθέατρο, ο αυτοσχεδιασμός, τα νέα μέσα) θα παρελάσουν στα τρία αυτά θέατρα. Η ποικιλία στον τρόπο δουλειάς είναι μεγάλη και καλύπτει ένα ευρύ φάσμα που δίνει τη δυνατότητα να ικανοποιηθούν όλα τα γούστα. Το κοινό καλείται με τη σειρά του να στηρίξει για άλλη μία χρονιά με τη πολύτιμη παρουσία του, τους χορευτές και χορογράφους.

Σχεδόν παράλληλα θα διεξαχθεί και η 4η Πλατφόρμα του Σύγχρονου Ελληνικού Χορού τον Ιούνιο (5 έως 8/6/2010) στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (Αίθουσα Σκαλκώτα). Οι ομάδες Χορευτές του Βορρά, Χοροθέατρο Art, Ηρώς Άγγελος, YELP, Χοροθέατρο Νταλίκα, Πρόσχημα, ΖHTA, Salto Futuro, Κι Όμως Κινείται και Αερίτες, επιλέχθηκαν από μία πενταμελή διεθνή επιτροπή να εκπροσωπήσουν και να αναδείξουν τη τοπική σκηνή. Καλεσμένοι διευθυντές φεστιβάλ, θεάτρων και λοιπών φορέων, καλούνται να επιλέξουν ίσως κάποια από αυτά τα έργα και να τα προσκαλέσουν να παρουσιαστούν εκτός συνόρων σε διάφορες διοργανώσεις. Στο τέλος κάθε ημέρας θα ακολουθεί συζήτηση με τους δημιουργούς, ανοιχτή στο κοινό, με συντονιστές δύο πολύ σημαντικά πρόσωπα από το θεωρητικό χώρο του Χορού, τον Donald Hutera και την Ana Sanchez-Colberg. Όποιος λοιπόν θέλει να παρακολουθήσει τις παραστάσεις που ξεχώρισαν οι ξένοι συνάδελφοι, αλλά και να ακούσει τους ίδιους τους δημιουργούς να μιλούν για αυτές, δεν έχει παρά να παρευρεθεί στο Μέγαρο το συγκεκριμένο τετραήμερο!

Ο πρόεδρος του Σωματείου Ελλήνων Χορογράφων (Σ.Ε.Χ.) Πέτρος Γάλλιας, σε πρόσφατη συνέντευξη τύπου δήλωσε ότι «Μεγαλύτερος κίνδυνος από την οικονομική κατάρρευση είναι η πνευματική ανυπαρξία. Ειδικά σήμερα, η κοινωνία χρειάζεται τους πνευματικούς ανθρώπους και τους δημιουργούς. Η ευθύνη τους σε αυτές τις κρίσιμες εποχές είναι τεράστια» και συμπλήρωσε «Οι δημιουργοί δεν πρέπει να σωπαίνουν. Γι' αυτό κι εμείς σήμερα δίνουμε το δικό μας ‘παρών’ στα γεγονότα που μας συγκλονίζουν».

Αφού λοιπόν η πολιτεία έχει προ πολλού παραμελήσει και παραγκωνίσει τις τέχνες και το πολιτισμό, καλούμαστε εμείς οι εραστές της αθωότητας και της δημιουργίας, να δείξουμε την αγάπη μας για το σώμα που κινείται, για το ‘πάσχων’ σώμα...Ήρθε η ώρα να σώσουμε τον τελευταίο χορό!

Πληροφορίες για το Φεστιβάλ και το αναλυτικό πρόγραμμα

Θέατρα >

Ροές (Ιάκχου 16, Γκάζι, τηλ: 210 3474312, 210 3479426)

Ήβη (Σαρρή 27, Ψυρρή,τηλ210 3215127,210 3216382 )

ΠΚ (Ρενέ Πυώ 2 & Κασομούλη 30, Ν.Κόσμος,210 9011677)

http://choreographers.gr/downloads/programma2010.pdf

http://dancetheater.gr/

και για τη πλατφόρμα

http://choreographers.gr/index.php?option=com_content&view=article&id=110&Itemid=37&lang=el

VELVET TOMORROW-συλλεκτικό τεύχος

2010-04-18T00:53:00.001+03:00

Τα πράγματα προχωράνε μπροστά όταν τα σπρώχνουμε! Και όταν αυτό που κάνουμε το αγαπάμε, το πιστεύουμε και μας πωρώνει! Επιθυμία μας είναι να γίνει το διάβασμα μια μικρή απολαυστική περιπέτεια ξανά, η ακρόαση μουσικής μια μικρή ιεροτελεστία ξανά, το άγγιγμα των υλικών κάτι σαν χάδι ξανά!
To πρώτο τεύχος της νέας έκδοσης του VELVET έχει τίτλο “Tomorrow”. Αποτελεί μια απόπειρα να καταγραφούν νέες τάσεις, νέες εκφράσεις, νέα πεδία δράσης. Μια συλλογική προσπάθεια στο να εκφραστούν σκέψεις για το Αύριο… με ό,τι μπορεί αυτό να σημαίνει για τον καθένα μας. Με αναφορές τόσο στην κοινωνική, την πολιτική όσο και την πολιτιστική σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, το VELVET – “Tomorrow” αποτελεί μια «ανοιχτή» προσέγγιση στο τι μπορεί να μας επιφυλάσσει το Aύριο.
Σε όλους τους σταθμούς του VELVET bus θα μπορείτε να βρείτε τη νέα συλλεκτική έκδοση VELVET – “Tomorrow”.

Η ειδική handmade συσκευασία περιλαμβάνει:

Μια συλλογή σε vinyl LP με κάποια από τα σημαντικότερα νέα ελληνικά συγκροτήματα: Victory Collapse, My Wet Calvin, The Callas, The Boy, Dread Astaire, Zebra Tracks, Evripidis & His Tragedies, The Velvoids.
Ειδικά φτιαγμένα για το VELVET – “Tomorrow” έργα από τους: Ραλλού Παναγιώτου, Ειρήνη Καραγιαννοπούλου, Τεό Μιχαήλ, Γιάννη Βαρελά, Ντόρα Οικονόμου, Άγγελο Πλέσσα, Amateur Boyz.
Εφημερίδα με “Tomorrow” κείμενα από τους: Νάντια Αργυροπούλου, Σώτη Τριανταφύλλου, Μάκη Μηλάτο, Ανδρέα Αγγελιδάκη, Λάκη και Άρη Ιωνά, Άκη Καπράνο, Αντρέα Κίκηρα, Τάσο Παπαϊωάννου, Άννα Μαρτίνου, Μηνά Μηνατσή, Γιάγκο Κολιοπάνο, Γιάννη Τσιούλη, Nadiezda Stroutskova και εικονογράφηση από την Asako Masunouchi.
Cartes Postales με το φωτογραφικό υλικό των κειμένων της εφημερίδας.

Ο εικαστικός σχεδιασμός έχει γίνει από τις Ειρήνη Ζωγράφου και Άντα Θεοδωρακάκη (VELVET magazine).

Πώς θα το αποκτήσετε:

Από το VElVET magazine | Μιλτιάδου 17, 4ος ορ., Αθήνα*
Με mail στο info@velvetmagazine.gr*
Στους σταθμούς του VELVET BUS*
Σε επιλεγμένα σημεία σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη
Αθήνα
SPINDLE | ΔΙΔΟΤΟΥ 49
VINYL MICROSTORE | ΔΙΔΟΤΟΥ 34
ΚΕΝΤΡΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ΙΛΕΑΝΑ ΤΟΥΝΤΑ | ΑΡΜΑΤΟΛΩΝ & ΚΛΕΦΤΩΝ 48
BIOS | ΠΕΙΡΑΙΩΣ 84
ΘΡΙ ΣΙΞΤΙ | ΕΛΑΣΙΔΩΝ 29
ΤΟ ΛΕΜΟΝΙ | ΗΡΑΚΛΕΙΔΩΝ 22
SOLONOS RECORDS | ΚΑΠΛΑΝΩΝ 14
TASCHEN | ΣΚΟΥΦΑ 64
AMP | ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ 26 & ΚΟΡΙΝΗΣ 4
TAF | ΝΟΡΜΑΝΟΥ 5
TIKI | ΦΑΛΗΡΟΥ 15
POP | ΚΛΕΙΤΙΟΥ 10
BABA AU RUM | ΚΛΕΙΤΙΟΥ 6
SIX D.O.G.S. | ΑΒΡΑΜΙΩΤΟΥ 6-8
Θεσσαλονίκη
JOINT | ΑΓΙΑΣ ΣΟΦΙΑΣ 1

*Special price: 10€

CONFEDANCE TIME !!!!!

2010-04-18T00:46:00.003+03:00

Ένα από τα μεγαλύτερα θέματα που απασχολούν σήμερα τη χορευτική κοινότητα ειδικά στην Ελλάδα, είναι η εκπαίδευση και η έρευνα και συγκεκριμένα σε πανεπιστημιακό επίπεδο.
Είμαστε από τις λίγες δυτικές / ευρωπαϊκές χώρες στις οποίες η εκπαίδευση στο χορό δεν έχει καμία θέση στο πανεπιστήμιο και τα επαγγελματικά διπλώματα δεν θεωρούνται καν ισάξια των ΤΕΙ… Δεν υπάρχει καν τμήμα αντίστοιχο της Θεατρολογίας που να συνδέει την πράξη με τη θεωρία κι έτσι αυτός ο κλάδος καταδικάζεται χρόνια τώρα στο περιθώριο, τόσο βιοποριστικά και σε επίπεδο απασχόλησης, όσο και σε ουσιαστική έλλειψη γνώσης και περιεχομένου.
Αυτό λέει πολλά για το ποιά ακριβώς θέση καθορίζει η πολιτιστική πολιτική της Ελλάδας για τα καλλιτεχνικά επαγγέλματα και για τη Τέχνη του Χορού ειδικότερα.

Παρ’ όλα αυτά η αρχή έχει ήδη γίνει, με τα τμήματα θεατρικών σπουδών (σε Αθήνα, Πάτρα, και το πρόσφατο Ναύπλιο) και με κάποιους ανθρώπους που με προσωπικό αγώνα και επιμονή (κάποιοι μετά τη χορευτική τους πορεία), έχουν αφιερωθεί σε θεωρητικές σπουδές και έρευνα, ώστε να θέσουν νέες βάσεις για να προχωρήσει η τέχνη του Χορού και στην Ελλάδα.

Κι έτσι ενώ η ελληνική χορευτική σκηνή διανύει μία σκοτεινή περίοδο (λόγω των γνωστών οικονομικών δυσχερειών και το αναμενόμενο 'πάγωμα' των κρατικών επιχορηγήσεων), μία ακτίνα αισιοδοξίας έρχεται από το Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων!
Με δική του πρωτοβουλία και τη συνεργασία αρκετών φορέων (βλ.ιστοσελίδα κάτω), οργανώνει το 1ο Διεθνές Συνέδριο Χορού με βασικό θεματικό άξονα “Χορευτικά σώματα: Πρακτικές και Πολιτική”. Το συνέδριο θα διαρκέσει 4 μέρες, 22-25 Απριλίου και θα διεξαχθεί στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου-Τμήμα Θεατρικών Σπουδών-Ναύπλιο (Πέμπτη 22/4) και στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών (23-25/4).

Καλεσμένοι ομιλητές από την Ελλάδα, την Ευρώπη και τις Η.Π.Α θα δημιουργήσουν ανταλλαγές θέσεων και γνώσεων, αλλά και γόνιμο διάλογο σε παγκόσμιο επίπεδο.
Το συνέδριο θα επικεντρωθεί στον τρόπο αντίληψης του σώματος -με τις όποιες προεκτάσεις- όπως αντιμετωπίζεται από τα μέσα του προηγούμενου αιώνα στον έντεχνο χορό.
Η επιστημονική επιτροπή του συνεδρίου απαρτίζεται από τις Βάσω Μπαρμπούση (Πρόεδρος, Αναπληρώτρια Καθηγήτρια στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πελοποννήσου), Κάτια Σαβράμη (Αντιπρόεδρος, Λέκτορας στο Τμήμα Θεατρικών Σπουδών του Πανεπιστημίου Πατρών) και Μαρία Τσουβαλά (Γραμματέας, Λέκτορας στο Τμήμα Προσχολικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας, Εκπαιδευτικός του χορού).

Μερικά από τα μεγαλύτερα ονόματα της παγκόσμιας ακαδημαϊκής χορευτικής κοινότητας θα παρευρεθούν και θα πάρουν το λόγο, ανάμεσα τους τα επίτιμα μέλη: Ramsay Burt (Καθηγητής Ιστορίας χορού στο Πανεπιστήμιο De Montfort, Μεγάλη Βρετανία), Susan Leigh Foster (Χορογράφος, Ερευνήτρια, Καθηγήτρια στο Τμήμα World Arts and Cultures στο UCLA, ΗΠΑ), André Lepecki (Αναπληρωτής Καθηγητής στο Τμήμα Performance Studies του Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, ΗΠΑ), Maxine Sheets-Johnstone (Ερευνήτρια χορού, Επίτιμη Καθηγήτρια στο Τμήμα Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου του Όρεγκον, ΗΠΑ).

Είναι μεγάλη τιμή για το χορευτικό κόσμο το ότι θα μας επισκεφτούν τόσοι πολλοί και τόσο αξιόλογοι ερευνητές και η παρουσία όλων μας θα προτρέψει αντίστοιχες κινήσεις στο μέλλον, θα αποδείξει ότι οι άνθρωποι του χορού (και όχι μόνο) ενδιαφέρονται βαθιά για το αντικείμενο τους και είναι ανοιχτοί στην διεθνή καλλιτεχνική και επιστημονική ανταλλαγή. Ένα μεγάλο μπράβο στο Σωματείο Ελλήνων Χορογράφων και σε όλους τους συν-διοργανωτές !!

Για αναλυτικές πληροφορίες, πρόγραμμα και πλήρη λίστα των συμμετεχόντων και εκδηλώσεων ανατρέξτε στην ιστοσελίδα:

http://choreographers.gr/

BRUCE LEE on stage !

2010-02-24T03:59:00.006+02:00

SUTRA - Sidi Larbi Cherkaoui

ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΣ 2010

ΧΟΡΟΣ + ΠΟΛΕΜΙΚΕΣ ΤΕΧΝΕΣ

Έχετε σκεφτεί ποτέ πώς και γιατί μια παράσταση χορού θυμίζει ή μυρίζει(!) πόλεμο??

Χορευτές που περνούν από φόρμες που μας φέρνουν στο μυαλό τούμπες, κλωτσιές, μπουνιές, κατρακυλίσματα…Η επιρροή των πολεμικών τεχνών και συναφών πρακτικών στην τέχνη του χορού, είναι πολύπλευρη και ολοένα αυξανόμενη την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον.

Πόλεμος λοιπόν, όχι με όπλα αλλά με το ίδιο το σώμα!

Από τη δεκαετία του 80 ήδη, σε όλη την Ευρώπη αλλά και την Αμερική, οι χορογράφοι αναζητώντας νέους τρόπους κινητικής έρευνας αλλά και εμπλουτισμού του κινητικού λεξιλογίου που χρησιμοποιούν, απευθύνθηκαν σε διάφορες ‘ανατολικές’ πρακτικές, όπως η Γιόγκα, το Tai Chi, το Butoh, αλλά και πιο παραδοσιακές τέχνες του πολέμου, όπως το AIKIDO, το KUNG FU, η CAPOEIRA, το NINJUTSU κλπ. Αυτό πιθανώς ξεκίνησε παράλληλα και με την έμφυτη περιέργεια των ίδιων των χορευτών, να αναζητήσουν άλλους τρόπους εκγύμνασης του σώματος και τροφοδοσίας των κινητικών δυνατοτήτων τους.

Ειδικά ο σύγχρονος χορός απαιτεί πλέον από τους ερμηνευτές να έχουν πολύ καλό κέντρο βάρους και γείωση, αλλά και την αυτονόητη άνεση με την είσοδο και έξοδό τους από το πάτωμα. Συχνά τα κύρια χαρακτηριστικά είναι η ταχύτητα, η γρήγορη εναλλαγή ρυθμού, τα ακροβατικά στοιχεία και η έμφαση στην έννοια του partnering (κίνηση σε ντουέτο) με περίπλοκους χειρισμούς. Έτσι με φυσικό τρόπο, συναντήθηκαν οι ανάγκες του νέου χορευτικού κόσμου, αλλά και το ολοένα αυξανόμενο ενδιαφέρον των ανθρώπων να γυμναστούν με εναλλακτικούς τρόπους.

Μερικές μορφές πολεμικών τεχνών που φαίνεται να έχουν ασκήσει τη μεγαλύτερη επιρροή είναι οι εξής:

H βραζιλιάνικη Capoeira - ίσως και η πιο ‘χορευτική’ πολ. τέχνη - όπου οι συμμετέχοντες διαμορφώνουν ένα κύκλο (roda) και επιδίδονται στο τραγούδι, παίζουν μουσικά παραδοσιακά όργανα όπως το μπεριμπάο. και 'μονομαχούν' σε ζευγάρια, με πολλά ακροβατικά, στηρίξεις στα χέρια, ρόδες.

Το κινέζικο Kung Fu, το οποίο συμπεριλαμβάνει διάφορα στυλ που συνήθως προσομοιάζουν διάφορα ζώα, απ’ όπου δανείζονται και το όνομα τους (τίγρη, φίδι, αετός, μαϊμού, γερανός). Η εκμάθηση γίνεται συνήθως μέσω των taolu=φόρμες στα ελληνικά. Πρόκειται περί κινητικών φράσεων αποτελούμενων από γροθιές, κλωτσιές, λακτίσματα, άλματα..

Το ιαπωνική Aikido, με ιδρυτή τον Morihei Ueshiba στις αρχές του 20ου αιώνα, στόχος του οποίου ήταν, η ανάπτυξη μίας πολεμικής τέχνης με αμυντικό χαρακτήρα, όπου δίνεται έμφαση στην μετατόπιση του κέντρου βάρους και στον τρόπο με τον οποίο διοχετεύεται η ενέργεια και η δύναμη του επιτιθέμενου.

Επίσης ακόμα δύο ακόμη κινέζικες πρακτικές, που φαίνεται να έχουν επηρεάσει επίσης με διάφορους τρόπους τη χορευτική τέχνη, είναι το Tai Chi και το Qigong, τα οποία ουσιαστικά είναι ενεργειακές ασκήσεις.

SUTRA - Sidi Larbi Cherkaoui

Μερικά παραδείγματα παντρεμάτων του χορού με τις πολεμικές τέχνες >>>

Το 1999 ο χορογράφος, χορευτής και δάσκαλος Paul Douglas εγκαινίασε τον χώρο MovingEast στο Λονδίνο, όπου λειτουργούν μαθήματα τόσο σύγχρονου χορού, όσο και πολεμικών τεχνών - κυρίως Αικίντο - και που απευθύνεται σε ανθρώπους που συνήθως εξασκούνται και στα δύο. (http://www.movingeast.co.uk/)

Ο γνωστός χορογράφος και χορευτής Sidi Larbi Cherkaoui (πρώην μέλος) της κολεκτίβας “Les Ballets C de la B”, ταξίδεψε τον Μάιο του 2007 στη Κίνα και συγκεκριμένα στο ναό των Σαολίν στην επαρχία Χουνάν. Εκεί αφού ήρθε σε επαφή με τη φιλοσοφία, τον τρόπο ζωής των νεαρών βουδιστών μοναχών καθώς και τη πρακτική εξάσκηση του kung fu, δημιούργησε το έργο Sutra, εντάσσοντας στο έργο 17 μοναχούς..! Για τον Cherkaoui, θαυμαστή του Bruce Lee από μικρή ηλικία, το ταξίδι αυτό διεύρυνε την αντίληψη του για το ανθρώπινο σώμα.

Στη Ελλάδα δεν υπάρχουν πολλοί χορευτές ή χορογράφοι που ασχολούνται με τις πολεμικές τέχνες. Μια ομάδα που σίγουρα έχει ενσωματώσει τέτοια στοιχεία στη δουλειά της είναι η Rootless Root, που ιδρύθηκε από τους πρώην χορευτές του Wim Vandekeybus, Λίντα Καπετανέα και Jozef Frucek (http://www.rootlessroot.com). Κάποτε επίσης έγινε μια σχετικά πετυχημένη προσπάθεια να συνδυαστούν αυτές οι πρακτικές σε ένα ενιαίο μάθημα κίνησης, στο στούντιο ‘Καλειδοσκόπειο’ της Λίλης Αρζιμάνογλου. Αυτό το εγχείρημα βέβαια, απαιτεί εκτός από γερές γνώσεις και καλή οργάνωση, ανοιχτά μυαλά και από τις δύο πλευρές ;)

Myth - Sidi Larbi Cherkaoui (foto: koenbroos)

Dance me till the end of 2009

2010-02-16T17:29:00.008+02:00

Decadance - ΙΑΝΟΥΑΡΙΟΣ 2010 - web article
This issue of Velvet Magazine was not issued as a printed one but is available only online in Velvet's brand new and exciting website!!! Enjoy :
http://velvetmagazine.gr/

Η χρονιά που πέρασε τάραξε λίγο έως πολύ τα νερά των εγχώριων χορευτικών δεδομένων. Πολλές εξελίξεις και νέα πρόσωπα, πολλά ακόμα τα προβλήματα και οι ελλείψεις και μια κοινωνική εξέγερση (όπως τελικά ονομάστηκε) του Δεκέμβρη 08, που πυροδότησε αντιδράσεις και δράσεις σε μια πολύ μικρή μερίδα της καλλιτεχνικής φούσκας..Απ’όλα είχε ο μπαχτσές...

Από τις πρώτες παραστάσεις της περασμένης χρονιάς υπήρξε ο Τιτανικός σε σκηνοθεσία του Κ.Ρήγου για το Εθνικό Θέατρο. Μετά την επιτυχημένη Bossa Nova, μια δεύτερη παραγωγή του κ Ρήγου για το ίδιο θέατρο, ο οποίος αναμειγνύοντας ξανά ηθοποιούς και χορευτές ταξίδεψε με τους θεατές στο παρθενικό και τελευταίο ταξίδι του Τιτανικού.

Με χορό και συγκεκριμμένα με μία δημιουργία μικρής διάρκειας του Δ.Παπαιωάννου εγκαινιάστηκε η κεντρική σκηνή του Εθνικού Θεάτρου το περασμένο φθινόπωρο. Με το Πουθενά οι θεατές είχαν την ευκαιρία να γνωρίσουν τους κρυφούς μηχανισμούς και τις δυνατότητες της αναικαινισμένης σκηνής του κτιρίου Τσίλλερ.

Η τάση των τελευταίων ετών του Εθνικού Θεάτρου να παρουσιάζει χοροθεατρικές παραστάσεις είναι σαφώς πολύ σημαντική και καλοδεχούμενη...με την ελπίδα όμως σταδιακά να ανοίξουν οι πόρτες του και σε νεότερους, λιγότερο γνωστούς, αλλά ταλαντούχους και πολλά υποσχόμενους χορογράφους...

http://www.n-t.gr/

Από την άλλη μεριά στο βορρά, το Κρατικό Θεάτρο Βορείου Ελλάδος και συγκεκριμένα το Χοροθέατρο, μετά από παύση της λειτουργίας του για έναν ολόκληρο χρόνο έβαλε και πάλι μπροστά! Σε χορογραφία του Αντώνη Φωνιαδάκη παρουσίασε το Νοέμβριο το έργο Ρωμαίος και Ιουλιέτα. Δυστυχώς όμως μετά από αυτή τη παραγωγή μπαίνει άλλη μία άνω τελεία στο κεφάλαιο Χοροθέατρο του ΚΘΒΕ, αφού αυτό παύει να απασχολεί μόνιμα χορευτές για άλλη μία φορά.. Η τύχη του έχει αφεθεί στα χέρια του νυν καλλιτεχνικού διευθυντή Σωτήρη Χατζάκη και του υπουργείου Πολιτισμού. Άλλη μία σοβαρή απώλεια για τη βόρεια χορευτική (μη)πραγματικότητα.....
http://www.ntng.gr/

Την άνοιξη το σωματείο ελλήνων χορογράφων έδωσε το ετήσιο ραντεβού του με το κοινό για 8η χρονιά, όπου 43 ομάδες φιλοξενήθηκαν σε 4 κεντρικά θέατρα για ένα περίπου μήνα. Πανικός! Τί να πρωτοδεί κανείς, ειδικά σε μια περίοδο όπου ξεκινάει το Φεστιβάλ Αθηνών και ακολουθούν το Φεστιβάλ Χορού του Δ.Αθηναίων και της Καλαμάτας...Ένα ζύγισμα βρε παιδιά, έλεος!

~~~~

Χωρίς αμφιβολία ο τρόπος που έχει θεσπιστεί και λειτουργεί το θέμα των ‘επιχορηγήσεων’ για το χορό είναι αδιανόητο. Αν φανταστεί κανείς ότι όλες σχεδόν οι επιχορηγορηγούμενες ομάδες, δουλεύουν υπό τρομερή πίεση χρόνου για ένα διάστημα 2-3 μηνών, συνήθως με μεγάλη δυσκολία ανέυρεσης ακατάλληλων -ως επι το πλείστον- χώρων, για να παρουσιάσουν για ένα μικρό αριθμό παραστάσεων, τα νέα τους έργα, σχεδόν όλες μαζί και σε αναμονή της εκταμίευσης των χρημάτων... Ελείψει άλλων πόρων οι ομάδες και οι χορογράφοι αναγκάζονται να κάνουν πολλών ειδών εκπτώσεις στο καλλιτεχνικό τους έργο, να παίρνουν δάνεια διαφόρων ειδών, να κακοπληρώνουν τους συντελεστές τους και εν τέλη να μην φτάνουν αυτά τα έργα στο ευρύτερο κοινό, πόσο μάλλον να έχουν την ευκαιρία για μια διεθνή πορεία. Μόνες ελπίδες και λύσεις, ο προσωπικός αγώνας των δημιουργών να στείλουν ένα καλό βίντεο σε ξένα φεστιβάλ και θέατρα και οι κατά καιρούς ‘πλατφόρμες’, όπως το Σύστημα Αθήνα (τέυχος 46), ή η Πλατφόρμα Σύγχρονου Ελληνικού Χορού, που διοργανώνεται κάθε δύο χρόνια στο Μέγαρο και η οποία έχει προγραμματιστεί για τον Απρίλιο του 2010.

http://www.ekethech.gr/ | www.choreographers.gr

Με αφορμή όλα τα παραπάνω αλλά και πολλά παραλειπόμενα, τα οποία συμβάλλουν στο να θεωρούνται οι καλλιτέχνες σε αυτή τη χώρα άτομα γραφικά και Δον-Κιχωτικά, θεσπίστηκε και το πολυαναμενόμενο σωματείο της χορευτικής κοινότητας, με τη περίεργη ομολογουμένως ονομασία Σ.Ε.ΧΩ.ΧΟ. Το πρώτο δεκαήμερο του 2010 αναμένεται και η δεύτερη μεγάλη γενική συνέλευση όπου θα συζητηθούν τα πολλά και φλέγοντα ζητήματα του χώ(ο)ρου...

http://sexwxo.blogspot.com/

Άραγε η τοπική παραγωγή κέρδισε το στοίχημα, έπαιξε σε γεμάτα θέατρα?.. Δυστυχώς η απάντηση είναι αρνητική και η ανάγκη για ένα τουλάχιστον θέατρο αποκλειστικά για το χορό, μια ανάγκη άκρως επιτακτική για την επιβίωσή του. Επίσης ένας πιο άμεσος και αισθητικά πιο εκσυγχρονισμένος τρόπος επικοινωνίας του με το ευρύτερο κοινό, είναι επειγόντος απαραίτητος!..
Πάντως κατά κάποιο μαγικό τρόπο, τα εγκαίνια του πολιτιστικού κέντρου “Πολύτροπον” του ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη στην οδό Πειραιώς, έγιναν τη κατάλληλη στιγμή και από το φθινόπωρο του 09, παρουσιάζονται εκεί αρκετές χορογραφικές δουλειές. Αμφιλεγόμενη είναι βέβαια η καταλληλότητα του εν λόγω χώρου για τον πειραματικό χορό και στα αρνητικά οι υψηλές τιμές των εισιτηρίων του..
http://www.mcf.gr/

Aξίζει πάντως να ανακαλύψει κανείς τη νέα χορευτική σκηνή σε αυτή τη χώρα..θα διαπιστώσει ότι έχουν αλλάξει πολλά, οι νέοι χορογράφοι βρίσκονται πλέον πιο κοντά σε αυτό που συμβαίνει σήμερα στη διεθνή σκηνή και οι δυνατότητες των χορευτών μας είναι υψηλότατες και περιλαμβάνουν πολλά πέρα από το σώμα..

Οι περισσότεροι έχουν αρκετά να δώσουν with a little help from.....

HAPPY NEW GEAR !!!

Δεκέμβριος 09-Ιανουάριος 10

2010-01-24T13:24:00.001+02:00

Νοέμβριος 09

2009-11-25T14:49:00.001+02:00

Οκτώβριος 09

2009-09-29T22:30:00.003+03:00

Το Decadance περνάει στο δεύτερο χρόνο ζωής του στο Velvet..

Till death do us part…

Pina Bausch Merce Cunningham

Μετά από ένα καλοκαίρι γεμάτο παραστάσεις, βουτιές, εκδρομές, φωτιές…το Decadance μπαίνει στο δεύτερο χρόνο του και παρόλο το buzz της διεθνούς χορευτικής δραστηριότητας, εστιάζει εδώ στις απώλειες αγαπημένων καλλιτεχνών...Ο θάνατος της Pina Bausch(30 Ιουνίου) και του Merce Cunningham(26 Ιουλίου) με ένα μήνα σχεδόν διαφορά, σηματοδοτούν το τέλος μιας εποχής.
Η μεγάλη κυρία του χοροθεάτρου και ο καινοτόμος χορογράφος του μοντέρνου χορού, τόσο διαφορετικοί αλλά και με τόσα κοινά, δεν θα αντικρίσουν ξανά τη σκηνή...

Pina Bausch

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για τη Φιλλιπίνα Μπάους γεννημένη στις 27 Ιουλίου του 1940 στο Solingen της Γερμανίας. Μαθήτρια του “μεγάλου δασκάλου” Kurt Yooss ο οποίος υπήρξε καταλυτικός παράγοντας της αντίληψης περί μιας μορφής χορού με μήνυμα, αλλά και των Αntony Tudor, Jose Limon, Paul Taylor μεταξύ πολλών άλλων.
Επιστρέφοντας από τη Νέα Υόρκη το 1973 ανέλαβε τη καλλιτεχνική διεύθυνση του τότε Wuppertal Opera Ballet όπου προσπάθησε να αναπτύξει τους δικούς της κώδικες και τη προσωπική της γλώσσα.

Κατά τον Norbert Servos η Μπάους διαπραγματεύεται στα έργα της την αγάπη και το φόβο, τον πόθο και τη μοναξιά, την απόγνωση και τον τρόμο. Την εκμετάλλευση του ανθρώπου από τον άνθρωπο και κυρίως την εκμετάλλευση των γυναικών από τους άντρες...
Η ίδια μελετούσε σε βάθος και με λεπτομέρεια τους χαρακτήρες των κομματιών της και παρατηρούσε συνεχώς το κοινωνικό ιστό. Υποστήριζε πως “τα κομμάτια της μεγαλώνουν από μέσα προς τα έξω” και πως τα βήματα δεν έρχονται από τα πόδια αλλά από κάπου αλλού. Στις δημιουργίες της πάντα ξεκινούσε με ερωτήσεις.
Με ριζοσπαστικές δηλώσεις πως δεν την ενδιαφέρει το πως κινούνται οι χορευτές αλλά το τι τους κινεί, η Μπάους αποκάλυπτε πάνω στη σκηνή προσωπικότητες ατελείς, έτοιμες να καταρρεύσουν από στιγμή σε στιγμή, απεγνωσμένα κορμιά, ανασφαλή παιδιά παγιδευμένα σε ενήλικα κορμιά, χαρακτήρες που λένε τις πιο ακατάλληλες λέξεις σε λάθος στιγμές. Κατά τον Richard Silks η συνεισφορά της στο χορό είναι μία διαδικασία και όχι ένα προϊόν. Το χοροθέατρο βρίσκεται σε μια διαρκή αλλαγή αλλά φτωχότερο τώρα που η πρωτοπόρος του δε κατοικεί πια στο “Cafe Muller”...Τι θα απογίνει άραγε η ιστορική ομάδα της?

www.pina-bausch.de

Merce Cunningham

Χόρεψε ως τα 70 του χρόνια…και για πάνω από το μισό 20ο αιώνα, χορογράφησε έργα, καθιέρωσε τεχνοτροπία που διδάσκεται στις σχολές μοντέρνου χορού σε όλο τον κόσμο και ενέπνευσε ομότεχνους (και όχι μόνο).
Ο Merce Cunningham γεννήθηκε το 1919, συνάντησε με τη Μάρθα Γκράχαμ και υπήρξε σολίστ στη θρυλική ομάδα της, κατόπιν συνεργάστηκε με τον πρωτοπόρο της avant-garde μουσικής, John Cage και το 1953 ίδρυσε την επίσης θρυλική, Merce Cunningham Dance Company.

Η συνεργασία του με τον Cage δεν ήταν απλά μια τυχαία συνάντηση, αφού οι δυο τους ήταν κάτι σαν ζευγάρι σε ολόκληρη την καλλιτεχνική τους ζωή, ως το θάνατο του Cage, το 1992. Μαζί πρότειναν μια σειρά από καινοτομίες, από τις οποίες οι πιο διάσημες και αμφιλεγόμενες, ήταν όσες είχαν να κάνουν με τη σχέση μουσικής και χορού, τέχνες οι οποίες κατά βάση σχετίζονται με το χρόνο. Το συμπέρασμα – δυσνόητο ακόμη και στις μέρες μας(...) – είναι ότι τα δύο αυτά μπορούν και πρέπει να λειτουργούν και να υφίστανται ανεξάρτητα. Μπορούν να συμβαίνουν κατά τον ίδιο χρόνο και στον ίδιο χώρο, αλλά όχι να αλληλοϋποστηρίζονται ή να συνδέονται με το συνηθισμένο τρόπο (ρυθμός, δυναμική, κλπ.)

Η πρωτοπορία του Cunningham και της από κοινού δουλειάς του με τον Cage, βρίσκεται ακριβώς στο ότι άλλαξε κάτι σε σχέση με το χρόνο και το ρυθμό της παράστασης, καθώς και το λόγο ύπαρξής της. Μέσα από διαδικασίες τυχαίου, εγκατέλειψαν αξίες όπως αίτιο και αιτιατό, κλιμάκωση και αποκλιμάκωση και άλλα συμβατικά στοιχεία χορογραφικής σύνθεσης, την έννοια της διήγησης και τις μουσικές φόρμες. Δεν ενδιαφερόταν για ιστορίες ή ψυχογραφήματα, το υλικό και η ουσία του χορού του, είναι ο χορός καθαυτός.

Συνεργάστηκε και με άλλους γίγαντες της πρωτοποριακής μουσικής όπως οι Takehisa Kosugi, Pierre Boulez, Brian Eno, Morton Feldman, Pauline Oliveros, Erik Satie, Igor Stravinsky, Christian Wolff, La Monte Young..μέχρι Sigur Ros, Radiohead και Sonic Youth!
Όπως στη μουσική έτσι και οι εικαστικοί που συνεργάστηκαν μαζί του, με πρώτους και κύριους τους Robert Rauschenberg και Jasper Johns, δεν έφτιαχναν έργα που θα λειτουργούσαν ως έμπνευση αλλά ο καθένας ανεξάρτητα πρότεινε το δικό του. Ο κοινός συντελεστής πάντα ήταν η ίδια χρονική στιγμή της δημιουργίας.
Αξιοσημείωτες είναι επίσης και οι συνεργασίες του στον κόσμο του βίντεο με τους Charles Atlas και Elliot Caplan, που καθιέρωσαν πολλά από αυτά που αργότερα θα συνέθεταν την έννοια του videodance (χορογραφία για την κάμερα).

Τα έργα του παρομοιάστηκαν συχνά με αυτά του Dada ή της φιλοσοφίας του Zen. Ο ίδιος ζωγράφιζε, ενώ ήταν ο πρώτος χορογράφος που εφάρμοσε και καθιέρωσε το πρόγραμμα υπολογιστή Life Forms (Dance Forms) για τις ανάγκες της χορογραφίας. Τιμήθηκε με τον τίτλο της Λεγεώνας της Τιμής από το Γαλλικό κράτος, αλλά κυρίως έμεινε στη ιστορία ως ο πρώτος χορογράφος που μ’ένα τρόπο ξεκλείδωσε το χορό από τις υπόλοιπες τέχνες και τον καθιέρωσε ως μοναδική και αυτόνομη μορφή τέχνης. Ο πρώτος (και τελευταίος ίσως) avant-gard χορογράφος…

www.merce.org

R.I.P.

Μάιος 09

2009-09-29T22:19:00.001+03:00

Απρίλιος 09

2009-09-29T22:17:00.001+03:00

Μάρτιος 09

2009-09-29T22:15:00.001+03:00

Φεβρουάριος 09

2009-09-29T22:11:00.003+03:00

Δεκέμβριος 08-Ιανουάριος 09

2009-09-29T22:07:00.003+03:00

Νοέμβριος 08

2009-09-29T22:05:00.002+03:00

Οκτώβριος 08

2009-09-29T22:01:00.003+03:00

παλαιότερα τεύχη-Σεπτέμβριος 08

2009-09-29T21:52:00.005+03:00

DECADANCE meets HEAVEN (Ιούλιος-Αύγουστος 09)

2009-06-23T21:17:00.008+03:00

(certainly not going there though, it's a dangerous place)

DECADANCE on PARADISE (LOST) – not a place on earth

Heaven is the feeling I get in your arms…

το σούρουπο
οι πατημασιές πάνω στο χιόνι
η μυρωδιά και το άγγιγμα του αγαπημένου μου
να βρίσκεις ένα πεταμένο θησαυρό στα σκουπίδια
όταν ξυπνάς μέσα στο αεροπλάνο κ μπορείς να αγγίξεις τα σύννεφα
τα ταξίδια που δεν έχω κάνει
να είσαι εκεί όταν σε χρειάζεται ένας φίλος
οι απρόβλεπτες και αλλοπρόσαλλες συναντήσεις
τα μακαρόνια με κιμά
η αίσθηση του να ξέρεις προς τα πού πηγαίνεις
το παγωτό μαστίχα από το Ακροπόλ
η επικοινωνία με τους συναδέλφους πάνω στη σκηνή
τα ξαφνικά φλασμπάκ από τη παιδική ηλικία
το χουρχουρητό του Μίο
όταν έχεις πιει πολύ αλλά όχι αρκετά
το να νιώθεις κοντά στη οικογένεια σου χωρίς αυτή να σε πνίγει
ο κόσμος του Μουρακάμι
το να μπορείς να σπας τους κανόνες του ‘δυτικού’ κόσμου
αυτό το απόκοσμο που υπάρχει μες τα μάτια του..
το να μπορείς να παίξεις μουσική
το «ελεύθερο σώμα»
όταν από μονάδα αφομοιώνεσαι στο πλήθος
το νερό

Ιούνιος 09

2009-06-23T01:24:00.019+03:00

RACHID OURAMDANE

συνέντευξη με έναν συνήθη μάρτυρα χορογράφο..

(FULL VERSION)

[R.O. Les morts pudiques]

Ο Κος Ρασίντ Ουραμντάν – γάλλος αλγερινής καταγωγής – χορογράφος και συνολικός σύγχρονος καλλιτέχνης, με κοινωνικο-πολιτικές ανησυχίες και δημιουργία πέρα από τη στενά όρια και τη ωραιοπάθεια που συνήθως) προτείνει ο χορός σαν τέχνη..επιστρέφει στην Αθήνα και στο Φεστιβάλ Αθηνών όπου τον πρωτογνωρίσαμε (το 2006 με το έργο Les morts pudiques), για να μας προτείνει τα δύο πιο πρόσφατα έργα του, Loin… (2008) και Des temoins ordinaries (πρεμιέρα- Μάιος 09).

Προτού ιδρύσει τη δική του ομάδα L’A. ο Ουραμντάν συνεργάστηκε ως ερμηνευτής με τους χορογράφους Odile Duboc, Hervé Robbe, Meg Stuart και Emmanelle Huynh – όλοι τους νέοι, τολμηροί και αντιπροσωπευτικοί για την ευρωπαϊκή σκηνή του χορού/χοροθεάτρου. Από το 1996 έως το 2006 διεύθυνε μαζί με την Julie Nioche, την ομάδα ‘Association Fin Novembre'. Το 2007 έγινε resident καλλιτέχνης στο Θεάτρου Théâtre 2 Gennevilliers. Το πρότζεκτ L’A. λειτουργεί σαν ένα τοπίο για καλλιτεχνική έρευνα σχετικά με σύγχρονες ταυτότητες. Το βασικό του μέλημα είναι η συνάντηση με ‘το άλλο’.

-------------------------------------------------------------------

*Interview*

[R.O. Loin… ]

Ποιο θεωρείς πως είναι το 'νόημα' του χορού. Πόσο σε ενδιαφέρει ο όρος αυτός και τι συμπεριλαμβάνει για σένα?
Μου κάνουν συχνά αυτή την ερώτηση..γιατί δουλεύω με μη χορευτές, με μη καλλιτέχνες, με ηλικιωμένους.. ο χορός για μένα δεν είναι ένα τεχνικό πράγμα που πρέπει να ξέρεις και να αναπαράγεις, αλλά όταν χορογραφώντας, μπορείς να αποστάξεις την ποιητική διάσταση στο σώμα και στο πως κάποιος κινείται. Όπως ο Μαρσέλ Ντουσάμπ δούλευε με ready made υλικό, κάπως έτσι δουλεύω, με τη διαφορά ότι αυτό προέρχεται από το σώμα και προσπαθώ να το μετατοπίσω σε νέο υλικό και να το οδηγήσω σε νέα κατεύθυνση. Υπάρχουν πολλά στοιχεία καθημερινότητας, τα οποία μετά ανεβαίνουν στη σκηνή και αποκτούν νέα διάσταση και γίνονται δράσεις χορού. Με ενδιαφέρει περισσότερο η έννοια του live art και του να μπορώ είμαι παρόν και να προσελκύσω την προσοχή κάποιου με την κίνηση του σώματος αλλά και με οποιοδήποτε άλλο μέσο.

Οι χορογράφοι με τους οποίους έχει συνεργαστεί στο παρελθόν όπως οι Odile Duboc, Hervé Robbe , Meg Stuart and Emmanuelle Huynh σε ποιο βαθμό νομίζεις πως σε έχουν επηρεάσει?
Περισσότερο με επηρέασε το γεγονός ότι οι προαναφερθέντες χορογράφοι συνεργάζονταν με visual artists. Έτσι αναπτύχθηκε η ανάγκη μου για πάντρεμα των τεχνών.
Όλοι οι συνεργάτες μου υπήρξαν τόσο διαφορετικοί και το στοιχείο αυτό μου έδωσε την ελευθερία να δοκιμάσω διαφορετικά πράγματα.

Ποιους άλλους καλλιτέχνες θεωρείς ως επιρροές σου?
Στις παραστάσεις μου γίνεται συχνά η χρήση βίντεο και ειδικότερα συνεντεύξεις και ντοκιμαντέρ. Ο κινηματογραφιστής Chris Marker που συνδυάζει το ντοκιμαντέρ και τη μυθοπλασία είναι ένας δημιουργός που με έχει επηρεάσει. Επίσης από τη λογοτεχνία παρακολουθώ τη δουλειά του William Burroughs. Ο τρόπος συγγραφής του που σπάει τούς κανόνες της αφηγηματικότητας κεντρίζει τη φαντασία.

Όσο αναφορά τη μουσική?
Συνήθως δουλεύω με ανθρώπους που σκέφτονται τον χώρο σε συνάρτηση με τη μουσική/τον ήχο. Επίσης με κομμάτια ποπ-ροκ αλλά και πιο αφηρημένα ακούσματα, πάντα όμως συνυφασμένα με το χώρο και για μένα είναι πολύ σημαντικό η μουσική να οπτικοποιείται.

Ποιες είναι οι κύριες πηγές της έμπνευσης σου? Υπάρχει κάποιο πρότυπο/σχέδιο που επαναλαμβάνεται σε σχέση με αυτό?
Όταν με ρωτάνε τι κάνω ως καλλιτέχνης εγώ απαντάω ότι κάνω πορτρέτα. Θεωρώ τον εαυτό μου περισσότερο έναν πορτρετίστα παρά ένα χορογράφο.
Δημιουργώ πορτρέτα ανθρώπων που συναντώ και πολύ συχνά εμφανίζονται και οι ίδιοι επί σκηνής για να τα εκτελέσουν. Ξεκινάμε με τις συνεντεύξεις, όπου παρατηρώ πως λειτουργεί ο καθένας σε σχέση με το παρελθόν του και την ιστορία του. Για μένα είναι πολύ σημαντική η “ιστορική” κληρονομιά μέσα από τις προσωπικές και αποσπασματικές μνήμες. Ένα από τα κομμάτια που θα παρουσιάσω στο Φ.Α. πραγματεύεται αυτά τα θέματα.

Θεωρείς πως η καταγωγή σου και οι προσωπικές σου εμπειρίες, καθώς και τα ταξίδια σου αποτελούν αναπόσπαστα στοιχεία της δημιουργίας σου και πηγές έμπνευσης?
Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών έρχεσαι αντιμέτωπος με τη ταυτότητα σου με τον ίδιο σου τον εαυτό. Για μένα η ταυτότητα αλλάζει σε σχέση με τον περιβάλλοντα χώρο. Στέκεσαι απέναντι σε άλλους ανθρώπους, τον τρόπο ζωής τους, ακούς τις ιστορίες τους και μέσα από αυτά έρχεσαι σε επαφή με τον εαυτό σου. Μου αρέσει να παίρνω συνεντεύξεις από ανθρώπους που ήταν εξόριστοι, ή αναγκάστηκαν να μεταναστεύσουν και να μεγαλώσουν σε ένα άλλο μέρος. Πάντα οι ερωτήσεις έχουν να κάνουν με την ιδέα της ταυτότητας και τη διαπίστωση ότι η διαδικασία διαμόρφωσής της, είναι κάτι το οποίο αλλάζει συνεχώς, σε σχέση με το πλαίσιο μέσα στο οποίο αυτή εξελίσσεται και εκφράζεται.

Αν υπάρχει κατάλληλη καλλιτεχνική εκπαίδευση στις μέρες μας, ποια θεωρείς ότι είναι?
Φυσικά πρόκειται περί ενός προσωπικού τρόπου διαμόρφωσης που πρέπει να βρεθεί και στην ουσία τρόπους να διδάξει κανείς τον εαυτό του. Πρέπει οι σπουδαστές – νέοι καλλιτέχνες να έρθουν αντιμέτωποι με τον εαυτό τους και να βεβαιωθούν ότι δεν προσκολλούνται μόνο σε ένα προϋπάρχων μοντέλο, αλλά να πειραματιστούν και να έχουν ανοιχτά τα πεδία τους. Η εκγύμναση και η παρουσία του σώματος μπορεί να εμπλουτιστεί και να εξελιχθεί με τη χρήση και άλλων μέσων (βίντεο, ήχος, κλπ.) Σίγουρα οι άνθρωποι που έχουν διδακτικές θέσεις να είναι ενήμεροι για το σύνολο των πηγών μάθησης και να επεκτείνονται και σε άλλα πεδία μέσω των υπόλοιπων τεχνών. Η σύνδεση και η αλληλεπίδραση με τη κοινωνία και τις άλλες τέχνες ξεπερνάει τη τεχνική και συντελούν στο να αποκτήσει η κίνηση άλλη βαρύτητα.

Ποια θεωρείς πως είναι τα κατάλληλα εφόδια, δεξιότητες και εργαλεία που θα πρέπει να έχει ένας μελλοντικός ‘σύγχρονος’ χορογράφος?
Η καλλιέργεια της φαντασίας ίσως είναι το πιο σημαντικό εφόδιο, το να μπορείς να αγγίξεις τη φαντασία του κοινού. Είναι σημαντικό για έναν καλλιτέχνη το να μπορεί η πρακτική του να αλληλεπιδρά με την κοινωνία με πολύ ευρύ τρόπο και να ασχοληθεί με το πώς η δουλειά του σχετίζεται με τα κοινωνικά φαινόμενα, τον αστισμό κλπ. παρά να γίνεται αυτοαναφορικός ή απλώς να αναπαράγει κίνηση.

Πώς είναι το γαλλικό σύστημα επιχορηγήσεων? Είναι εύκολο για ένα δημιουργό να βρει υποστήριξη?
Τα πράγματα στη Γαλλία σίγουρα έχουν δυσκολέψει τον τελευταίο καιρό, κυρίως εξαιτίας της μείωσης των δαπανών για την τέχνη, την εκπαίδευση, την κοινωνική μέριμνα.

[R.O. Loin… ]

Πώς σχολιάζεις το τρόπο που λειτουργεί η αγορά τέχνης, ειδικά στο χορό? Πώς λειτουργεί το σύστημα αυτό και πόσο δίκαιο ή αντιπροσωπευτικό είναι κατά τη γνώμη σου, ειδικά για τους καλλιτέχνες που ζουν και εργάζονται εκτός της Κεντρικής Ευρώπης...?
Είναι σημαντικό να προστατευτεί η καλλιτεχνική παραγωγή και ο θεατής να μην θεωρείται ως ένας απλός καταναλωτής και η τέχνη σαν ένα ακόμα προϊόν, αυτό είναι πολύ επικίνδυνο..
Η πολιτεία αλλά και οι καλλιτέχνες πρέπει να φροντίζουν ώστε η καλλιτεχνική δημιουργία να έχει πιο ευρεία μορφή αλλά και να μην περιορίζεται π.χ. μόνο στην παραγωγή παραστάσεων και αυτό μπορεί να γίνει με το να ενσωματώνεται στη εκπαίδευση και με συγκεκριμένες παράλληλες δράσεις κοινωνικού περιεχομένου.

Ο τρόπος και το ποσοστό χρηματοδότησης για την τέχνη βρίσκεται πραγματικά και μόνο στον τρόπο που χειρίζεται μια χώρα τον προϋπολογισμό της και καθόλου στο αν είναι πλούσια ή φτωχή..είναι καθαρά πολιτική επιλογή.
Αυτό το βλέπω συχνά όταν ταξιδεύω και μια παγίδα είναι το να χρηματοδοτούν κάποιες χώρες τις παραγωγές που προμοτάρονται περισσότερο, ή που καλύπτουν την αγορά και όχι απαραίτητα τις αξιόλογες παραγωγές, αλλά αυτές που θα βρουν μια οικονομία μέσα στην οποία μπορούν να επιβιώσουν, επειδή απλά και μόνο έχουν αυτού του είδους την υποστήριξη…και αυτό είναι πολύ προβληματικό. Δεν είναι καθόλου εύκολο για έναν καλλιτέχνη από την Ασία ας πούμε να ταξιδέψει και να δείξει την δουλειά του, από κάποιον που είναι στην Ευρώπη. Αυτό έχει να κάνει με το πώς η εκάστοτε χώρα αντιμετωπίζει το δυναμικό της, τις σχέσεις των χωρών μεταξύ τους και καθόλου με την ποιότητα και αρτιότητα της δουλειάς..

Στα δύο έργα που θα παρουσιάσεις στο Φ.Α., πραγματεύεσαι έννοιες όπως η ταυτότητα, η καταγωγή, η στάση απέναντι στην ιστορία και το παρελθόν, τα θύματα βασανιστηρίων..
Η δουλειά σου θεωρείται ότι έχει αρκετά πολιτική χροιά με πολλούς τρόπους.
Τι σου κεντρίζει το ενδιαφέρον σε αυτού του είδους τη δημιουργία και γιατί επιλέγεις να καταπιάνεσαι με αυτά τα θέματα?
Υπάρχουν δύο λόγοι-πλευρές σε αυτό. H πρώτη έχει να κάνει με το ότι υπάρχει μια ανάγκη σε προσωπικό επίπεδο: ο πατέρας μου βασανίστηκε κατά τη διάρκεια του πολέμου της Ινδοκίνας και το γεγονός αυτό το έμαθα πολύ αργά μετά την ενηλικίωση μου. Η δεύτερη είναι συνδεδεμένη με την επικαιρότητα. Και οι δύο δουλειές που πρόκειται να παρουσιάσω δημιουργήθηκαν κατά τη διάρκεια της προεδρίας του Bush. Πραγματεύονται θεματικές όπως το Γκουαντάνεμο, Απαρτχάιντ κ.α. Την εποχή λοιπόν όπου οι ΗΠΑ είχαν υιοθετήσει τη λογική ότι τα βασανιστήρια μπορούν να αποτρέψουν τη τρομοκρατία και τους πολέμους..[..] Μου κάνει εντύπωση που υπάρχει ένα είδος αποδοχής αυτής της ιδέας και αυτό βασίζεται σε μια ολόκληρη πολιτική που προωθείται από συγκεκριμένες κυβερνήσεις..

Πιστεύεις πως ο χορός/η τέχνη μπορεί να αλλάξει ή να επηρεάσει τον κόσμο ουσιαστικά και εις βάθος?
Ελπίζω πως η τέχνη μπορεί να προτείνει μια πιο πλατιά σχέση με την καθημερινή μας ζωή και όχι να αποτελεί απλώς μια καρικατούρα της. Χρειάζεται να προσέξουμε το να μην περιοριστούμε στο να γινόμαστε καταναλωτές της κοινωνίας, αλλά να μπορούμε να βρίσκουμε άλλου είδους ‘τροφή’ εκεί, η οποία δεν βασίζεται μόνο στον καταναλωτισμό και στα υλικά αγαθά. Η τέχνη μπορεί και πρέπει να μας φέρνει αντιμέτωπους με τον εαυτό μας και με τις ιδέες και με τις ευαισθησίες των 'άλλων' σε δημιουργικό επίπεδο. Μπορεί να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε τη διαφορετικότητά μας και τις αντιθέσεις μεταξύ μας, να τις αποδεχόμαστε και όχι να ικανοποιούμε μόνο τη μάζα.

(Αν ναι) πώς μπορεί η τέχνη να προσελκύσει το ευρύτερο κοινό που την έχει ανάγκη και να το επηρεάσει?
Αυτό αποτελεί ευθύνη τόσο των πολιτικών αλλά και των καλλιτεχνών, οι οποίοι πρέπει να εξερευνούν και άλλες πρακτικές πέρα από αυτό που ξέρουν και οι αγορές που προϋπάρχουν να μην ‘κλειδώνονται’ μόνο προς μια πλευρά. Οι καλλιτέχνες με το έργο τους πρέπει να μην προτείνουν κάτι μονόπλευρο αλλά να μπορούν να περιλαμβάνουν και άλλες πρακτικές έτσι ώστε αυτό να αφορά πιο πολύ κόσμο.
Βεβαίως ας μην ξεχνάμε πως οι τέχνες να μην είναι απομονωμένες μεταξύ τους και να μπορούν να αναμειγνύονται μεταξύ τους και να αλληλεπιδρούν με άλλες καλλιτεχνικούς τομείς, κατόπιν να διαχέονται στη καθημερινότητα και να αλλάζουν τους ρυθμούς της. Είναι αναγκαίο οι τέχνες να βρίσκονται σε κάθε γειτονιά έτσι ώστε οι άνθρωποι να είναι όλο και περισσότερο συνδεδεμένοι με αυτό και να είναι προσβάσιμες σε όλους τους πολίτες...

[Ρ.Ο. Des temoins ordinaries]

http://www.rachidouramdane.com/

videos :::::::
1/

2/